Normaal gesproken hield Hannah van de geluiden die een man maakte wanneer het zich overgaf. Kon ze opgewonden raken van een kreun die onverwacht ontsnapte of een borstkas die zich niet langer rustig liet vullen. Ze kon genieten van het hijgen en proesten richting een orgasme. Zelfs wanneer er daarbij geen sprake was van penetratie.

Vanavond niet.

Hij, de man die imposant boven haar had uitgetorend maar nu de volledige lengte van haar bed vulde als een gevallen zendmast, was geen onbekende. Hannah had hem eerder gezien. In een donkere club waar het zwarte vinyl glansde in gedempt licht en rood velours uitnodigde om te aaien. Zo’n club waar verlangen een eigen zwaartekracht kreeg naarmate de nacht vorderde en waar schaduwen schoonheid toevoegden aan wat overdag misschien onopvallend was. Ook aan hem, moest ze nu toegeven.
Daar had hij haar aangekeken vanaf de andere kant van de ruimte en iets in beweging gezet. Geen schokgolf. Eerder een kleine verschuiving in haar baan om de aarde. Net genoeg om haar aandacht steeds opnieuw naar hem terug te trekken.
Nu lag hij in haar bed.
De lancering lag al ver achter hen. Toch voelde het alsof ze nooit echt van de grond waren gekomen. Ze liet haar vingers langs de binnenkant van zijn dij glijden en wachtte tot hij zijn ogen zou openen. Ze hoopte op een hunkerende blik. Een glimlach. Iets dat bewees dat ze zich in hetzelfde sterrenstelsel bevonden. Misschien had ze hun ontmoeting geromantiseerd. Of beter gezegd: verpornood. Ze had vuurwerk verwacht, confetti achter haar oogleden, het soort verlangen dat een lichaam van binnenuit verlicht en alles daarbuiten even doet verdwijnen. Maar zijn ogen bleven gesloten.
Een frons tekende zijn gezicht. Een zweetdruppel gleed langs zijn slaap omlaag.
Het bed bewoog onder hen terwijl hij naast haar lag te werken aan een missie die steeds minder met haar te maken leek te hebben. In haar eigen slaapkamer voelde ze zich plotseling een vreemdeling. Een satelliet waarvan het contact met het moederschip was weggevallen.
Nog aanwezig. Nog in dezelfde baan. Maar onbereikbaar.
Haar slaapkamer was altijd haar veilige haven geweest. Haar eigen kleine universum. Haar kamer. Haar bed. Haar domein. En daarin lag nu een space cadet die haar niet zag. Niet echt. Hij had zich volledig teruggetrokken achter zijn vizier van zijn eigen gedachten. Iedere beweging die hij maakte, iedere zucht, iedere aanspanning van zijn lichaam leek onderdeel van een missie die zich afspeelde achter een gesloten luchtsluis. Hij hanteerde de joystick van zijn lichaam gretig, geconcentreerd en doelgericht. Alsof hij een schip door een meteorenregen loodste. Hannah keek naar hem en kon de gedachte niet onderdrukken dat zijzelf de meteoor was geworden. Een obstakel. Iets waar omheen gemanoeuvreerd moest worden. Hij had de ruimte overgenomen en haar in een zwart gat laten verdwijnen. Ze bestond even niet meer.

Even daarvoor hadden ze gevreeën. Of tenminste geprobeerd.
Hannah had haar mooiste lingeriesetje aangetrokken. Niet omdat ze onzeker was, maar omdat ze plezier haalde uit verwachting. Uit opbouw. Uit het ritueel van verlangen. Ze had haar meest ondeugende zelf opgeroepen en ongegeneerd geflirt. De ingrediënten waren aanwezig geweest. De chemie op papier. De aantrekkingskracht. De nieuwsgierigheid.
Maar ergens onderweg was de hyperdrive afgeslagen. En dat was niet de eerste keer. Hun eerste nacht, weken geleden, was geëindigd op precies hetzelfde punt. Ook toen eindigde de avond met een aftreksessie omdat klaarkomen tijdens de penetratie niet wilde lukken. Toen had ze de omstandigheden de schuld gegeven. De hitte in de club die nergens heen kon. De alcohol. Het late uur. Vanavond waren er geen excuses. Alleen stilte. En vragen. Lag het aan haar? De gedachte kwam voorzichtig binnenzweven, als ruimtepuin dat aanvankelijk onschuldig lijkt maar langzaam een bedreiging vormt. Hoewel zo nooit klachten had ontvangen van eerdere bedpartners, begon de twijfel zich langzaam te verspreiden in haar hoofd. De twijfel voelde koud. Alsof er ergens een deur naar het heelal openstond. Was ze te nauw of juist te wijd? Raakte ze hem niet fijn genoeg?
Vanaf het moment dat hij haar kamer had betreden, leek de verbinding tussen hen verstoord. Alsof twee ruimteschepen dezelfde frequentie zochten maar elkaar niet konden vinden. Hij had haar lichaam verkend en op knopjes gedrukt. Al snel merkte Hannah op dat hij systematisch te werk ging. Dezelfde checklist als toen. Zoenen, strelen, beffen, neuken. Zonder echt te luisteren naar wat haar lichaam hem vertelde.
Hij zoende prima. Fijne lippen en niet te veel speeksel. Puntje één op zijn checklist versmolt met puntje twee en ook daar had ze niet veel op aan te merken. Al bleef hij wat lang met zijn wijsvinger rondjes om haar tepel draaien, waardoor het op een gegeven moment eerder irritant werd dan dat het iets toevoegde aan de opwinding. Ze snapte het wel; ze vond van zichzelf ook dat ze mooie tepels had. Hannah was van houding gewisseld zodat de wijsvinger op natuurlijke wijze van haar tepelhof gleed. Hij nestelde zich tussen haar benen terwijl de zijne ver over de rand van het bed staken. Hij omklemde haar bovenbenen met de vastberadenheid van iemand die dacht te weten waar hij naartoe moest. Toen zette hij zijn mond op haar kutje. Hannah sloot haar ogen. Wachtte op contact. Niet het lichamelijke contact; dat was er al. Ze wachtte op herkenning. Op dat moment waarop iemand je lichaam leest in plaats van bespeelt. Zijn tong vond haar. Maar iedere keer dat ze dacht: daar, dat is het, veranderde hij van richting. Ze gaf aanwijzingen zoals mensen dat doen wanneer ze niet willen aanwijzen. Een ademhaling. Een beweging van haar heup. Hij leek er doof voor te zijn. Toen haar kruis doorweekt was van zijn speeksel en een hoogtepunt lichtjaren ver weg leek, nam ze de leiding over. Ze kwam overeind en gebaarde dat hij hetzelfde mocht doen. Ze trok hem dichterbij en kuste hem. Zijn mond smaakte naar haar. Een detail waarvan ze normaal gesproken opgewonden kon raken. Nu proefde ze vooral zijn falen op zijn lippen. Ze liet haar hand over zijn borst glijden, omlaag, tot ze zijn pik vasthad. Daarna nam ze hem in haar mond.
Hannah was een gever. Een goede pijpbeurt ging ze niet uit de weg. Ze hield van de reactie. Van het moment waarop een man vergat hoe hij zich groot moest houden. Ze hield van het geluid. Vooral van geluid. Maar boven haar bleef het stil. Geen kreun. Geen versnelling in ademhalen. Geen dankbaarheid van een lichaam dat zich ergens aan overgaf. Ze keek omhoog, met haar hoofd in haar nek, en zag hoe hij voor zich uit tuurde.
Zal ik doorgaan?’ vroeg ze.
Hij keek naar beneden.
‘Dat mag.’
Dat mag.
De woorden vielen tussen hen in als een losgeschoten schroef.
Misschien bedoelde hij het vriendelijk. Misschien wilde hij haar ruimte geven. Wilde hij niet dat ze iets deed waar ze geen zin in had. Maar zij wilde een smeekbede. Een geile blik die haar zei dat ze niet moest stoppen. Een gehijg dat impliceerde dat ze naar een hoogtepunt toe werkte. Voor een “dat mag” voelde Hannah zich geen vrouw. Eerder een vrijwilliger. Dus liet ze hem los. Dan maar door naar het volgende onderdeel van zijn checklist.
Gelukkig was haar lichaam meegaander dan haar humeur. Toen hij in haar gleed, ging dat zonder moeite. Door het speeksel dat hij had achtergelaten met zijn teleurstellende gelik en het beetje glijmiddel van het condoom. Zijn hand plantte zich naast haar hoofd in het matras. Hij zakte in een scheve push-up houding, met de onderarm van zijn andere arm strak tegen haar bovenarm. Haar bewegingsvrijheid werd hierdoor zeer beperkt.
Heel even vonden hun blikken elkaar. En heel even voelde ze iets. Een kleine klik. Maar nog voordat ze zich eraan kon vastklampen, verdween het weer. Zijn blik werd leeg. Afwezig, alsof hij in zijn hoofd een moeilijke wiskundesom moest oplossen.
Hij bewoog ritmisch. Consequent. Mechanisch bijna. Hannah merkte dat haar aandacht begon af te drijven. In gedachten was ze niet meer bezig met de pik die in haar stootte. Het gevoel was niet onaangenaam, maar haar geest zocht diezelfde prikkeling. Bovendien stootte hij niet diep genoeg om met zijn lichaam haar clitoris te raken. Uitwendige stimulatie werkte voor haar altijd beter.
Ze keek naar zijn gezicht. Naar de spanning rond zijn mond en naar de zweetdruppels die zich vormden langs zijn haarlijn. Hij beet op zijn onderlip en had zijn ogen onder spanning gesloten. Ze voelde hem. En toch voelde ze hem niet. Dat verschil werd met iedere beweging groter. Hij stootte. Zijn ademhaling versnelde. Zijn spieren spanden zich aan. En plotseling begreep ze wat er gebeurde. Hij was niet met haar bezig. Niet meer. Misschien nooit echt geweest. Hij was bezig met zichzelf. Met een doel. Met een eindpunt. Met zijn raket die koste wat kost gelanceerd moest worden. Zij was niet langer zijn reisgenoot. Niet eens zijn bestemming. Ze was het lanceerplatform geworden. Het object dat nodig was om ergens anders te komen. Zijn pik had een missie. Een laser schietende missie. Dat besef kwam harder binnen dan iedere beweging van zijn lichaam. Het bed kraakte onder het gewicht van zijn inspanning. Zweetdruppels lieten los van zijn huid, verloren het van de zwaartekracht in de kamer en landden op haar borst, haar hals en haar gezicht. Zijn kaken stonden strak. Alles aan hem straalde concentratie uit. En Hannah voelde zich verdwijnen. Langzaam. Geruisloos.
Na heel wat heen-en-weergedein op de poten van haar bed stopte hij plotseling. Hannah was beduusd. Was hij klaargekomen? Ze had niets gemerkt. Wanneer een man in een vrouw klaarkomt, weet zij dat doorgaans. Hij bleef een seconde onbeweeglijk hangen. Daarna liet hij zich naast haar op het koele dekbed vallen. Zijn borstkas ging op en neer. Zijn ogen bleven gesloten. Hij zag eruit als iemand die net een noodlanding had gemaakt. Niet opgelucht. Niet voldaan. Verslagen. Hannah had ineens met hem te doen en draaide zich naar hem toe. Ze legde een hand op zijn borst, in de hoop dat dit hem gerust zou stellen en kalmeren. Ze voelde zijn hartslag en de vermoeidheid in zijn ademhalen. Hij glimlachte kort. Een klein, dankbaar signaal. Meer niet. Zijn erectie bleef onverstoorbaar overeind staan. Een vlag op een maanoppervlak. Hannah pakte hem vast. Misschien kon ze hem nog helpen. Misschien konden ze deze missie nog redden. En misschien kon hij het daarna ook voor haar afmaken. Dan zou de avond voor beiden nog steeds een fijne afloop hebben.
Haar hand bewoog rustig op en neer. Ze zocht naar het ritme dat hem behaagde, maar kreeg weinig feedback. Toen voelde ze zijn hand op de hare. In eerste instantie dacht ze dat hij haar op deze manier wilde begeleiden naar wat voor hem lekker was. Hij vouwde zijn hand om zijn geslacht en begon eraan te sjorren terwijl haar hand in die greep klem leek te zitten. Hij nam de besturing over. Ze keek een tijdje toe. Toen nog even. En daarna dacht ze: weet je wat? Als je zo graag alleen wilt vliegen, vlieg dan alleen.
Ze trok haar hand los. Deze keer zonder schuldgevoel.
De ruilhandel ‘I’ll scratch your back if you scratch mine’ was geflopt. Zijn missie was geslaagd. Haar lakens besmeurd.

Hij had haar bedankt voor een gezellige avond en zijn kleding bij elkaar geraapt. De omhelzing bij de voordeur voelde oprecht, maar het kon haar niet meer bekoren. In haar badjas liep ze terug naar boven. Ze haalde de lakens van haar bed en bracht deze naar de wasmachine. Ze vorderde haar ruimte terug door de tekenen van hem uit te wissen. Niemand had haar eerder zo onverzadigd achtergelaten. Op het kale matras vleide ze zichzelf neer. In haar ene hand haar telefoon, waarop ze een pornosite had geopend en nu een platte video afspeelde van een rollenspel tussen een astronaute en een Marsmannetje. Het zwarte gat was geen metafoor meer voor vergetelheid; het was nu een bestemming geworden. Ze dook in de opening tussen haar benen, haar handpalm wrijvend over haar gezwollen clitoris. Voor hem mocht het misschien een UFO zijn, voor haar een thuisbasis. En ze eiste hem weer op.