Het zachte kussen ondersteunde zijn rug terwijl hij onderuitzakte tegen het hoofdeinde. De nachtlampjes aan weerszijden van het bed verlichtten de kamer op een sfeervolle, minimalistische wijze. Het tafereel deed denken aan een levendig renaissanceschilderij vol naaktheid, zoals de oude meesters die zo graag omarmden in hun werk. De kamer veranderde in een driedimensionaal doek: een realistisch portret dat individuele karaktertrekken en emoties benadrukte en waarbij technieken werden toegepast om diepte en levendigheid te creëren.
Hoewel hij fysiek niet deelnam, voelde hij zich allesbehalve buitengesloten. Hij was een gewillige toeschouwer geworden van een tafereel waar hij kort daarvoor zelf nog deel van uitmaakte. Nu had hij zich buiten het vlak geplaatst. Niet als kunstcriticus, maar als bewonderaar.
Een ander zou zeggen dat er buiten de lijntjes was gekleurd en dat de compositie rommelig en chaotisch was. Hij genoot juist van die chaos en van de drift van de makers om zich niet te conformeren aan de standaard. Waar sommigen pornografische intenties zouden zien, ervoer hij vooral esthetiek en emotie. Het was een meesterwerk met een thema dat hem bijzonder aansprak: non-monogamie. Hij kon zijn ogen er nauwelijks van afwenden. Hoe heerlijk het ook was zichzelf als kleur in het palet te mengen, hij nam even een moment om bij te komen. Met een glinsterende pik, slap tussen zijn benen, was hij net een sculptuur van Antonio Canova. Zijn lichaam had iets van Orpheus uit de beeldengroep “Orpheus et Eurydice”: een jeugdige, marmeren gestalte, ontspannen maar elegant, alsof elke spier met geduld uit het steen was gehouwen door de handen van de meester.
Even daarvoor hadden delicate handen hem gemasseerd met olie en klamheid, waardoor zijn huid nu warm en zacht aanvoelde. Niet alleen aan de oppervlakte voelde hij warmte. Hij voelde een gloed binnenin, ter hoogte van zijn geslacht en zijn hart.

In de chaos zochten zijn ogen naar vertrouwde vormen en vonden uiteindelijk zijn muze. Ze lag op haar buik aan het voeteneind van het bed, haar gezicht verstopt tussen de benen van een voluptueuze blondine. Haar korte zwarte krullen gaven de blondine, zo leek het, een bijzonder bos schaamhaar. Orpheus zag hoe haar hoofd ritmisch heen en weer bewoog en stelde zich voor hoe haar tong langs lippen en clit gleed. Lippen die lippen kusten en zo af en toe zogen. Zijn muze genoot zichtbaar van het bedienen; de blondine ontving het kreunend. Hij genoot op zijn beurt weer van hun genot. Speels. Instinctief.
Even liet Orpheus zijn blik uitzoomen en zag dat een derde vrouw deel uitmaakte van het doek. Ze drukte gretig haar lippen op die van de blondine, waardoor het kreunen gedempt werd maar niet verstomde. De blondine kneep haar in de borst en liet de tepel afwisselend tussen duim en wijsvinger rollen. De vingers van haar andere hand verdwenen ondertussen tussen de zwarte krullen tussen haar benen. Het was een heerlijke compositie.
Orpheus richtte zich weer op zijn muze. Zijn blik gleed langzaam over haar lichtbruine lichaam: haar stevige kuiten, gevormd door het tennissen, haar bovenbenen en haar mooie billen die licht aangespannen leken. De pareltjes zweet op haar onderrug fonkelden in het kunstlicht en haar handen omklemden de billen van de blondine stevig.
Het levendige schilderij wond hem op en dat was duidelijk te zien. Toch hield hij zich afzijdig. Dit was haar moment. Het moment van zijn muze, met wie hij inmiddels vier jaar samen was.

Dat ze samen in deze kamer waren beland, was hun eigen keuze geweest. Volledig in harmonie. Bij hun eerste ontmoeting had ze hem verteld dat ze vrij van geest was en zich zowel met mannen als met vrouwen kon vermaken. Van een braverik had ze hem langzaam in een ontdekkingsreiziger veranderd. Zijn avontuurlijke aard kwam naar boven en al gauw werd de daad bij het woord gevoegd. Ze hadden zich aangemeld op een platform voor gelijkgestemden, een oproep geplaatst, wat heen en weer gechat en uiteindelijk een plan gemaakt. Van penstreek naar schilderstuk in slechts enkele tikken op een telefoonscherm.

Orpheus had alles over voor zijn muze, zijn meisje. Zoals in de mythe over Orpheus en Eurydice, die nu weerklonk in de door nachtlampjes verlichte kamer. Hij gunde haar dit moment van zaligheid. Ze had zijn hulp niet nodig. Sterker nog, hij vermoedde dat hij nog iets van haar zou kunnen leren op het vlak van vrouwelijk genot. Een mens is immers nooit uitgeleerd. Het geluid dat de blondine door de kamer liet galmen zwol aan en duidde op een bevredigende befsessie. Hij aanschouwde het van gepaste afstand en voelde een zekere trots. Hij keek naar haar zoals een trotse ouder naar de schoolmusical van zijn dochter kijkt, al is dat misschien een wat vreemde vergelijking in deze context.
Orpheus nam zijn inmiddels weer hard geworden penis in zijn hand en keek hoe zijn vriendin likte, streelde, kneep en kuste. Niet hem. Vannacht niet hem. Hij wilde het zo. Reclaim-seks maakte nog geen deel uit van zijn gedachten, al wist hij dat dat moment later zeker zou komen.
De compositie op het levende doek veranderde. Met vocht op het puntje van haar neus en rond haar mond hief zijn muze haar hoofd op. Een vluchtige, ondeugende blik werd hem toegeworpen. Hij antwoordde met een knipoog. Daarna dook ze weer het vrouwelijke naakt in, zoende beide dames vurig en liet de sporen van de befsessie nu ook op hun lippen achter.
De twee vrouwen namen het initiatief over. Het was nu de beurt aan de muze om bediend te worden. De derde vrouw, een brunette met een pixiecut, klom bij haar op schoot. In tegenstelling tot de blondine had deze vrouw een slank, atletisch lichaam en een bescheiden lengte. Ze legden ieder een been over dat van de ander en leunden in tegengestelde richting. Hun heupen vonden al snel een gezamenlijk ritme waardoor hun lichamen stimulerend tegen elkaar bewogen. De blondine zat langszij en nam een tepel in haar mond, kuste hartstochtelijk en streelde aanmoedigend eerst de een, dan de ander.
Dit levendige schilderij was beter dan alle pornovideo’s die hij ooit had gezien. Het voelde als een droom. Een natte droom. Voorvocht gleed uit zijn penis terwijl zijn hand langzaam op en neer bewoog. Het mooiste zou zijn als hij en zijn muze tegelijk zouden klaarkomen: los van elkaar, maar toch samen.
Borsten deinden op en neer, billen spanden zich aan en ontspanden weer. Het gecontroleerde ademhalen van de pixie en de muze werd dieper en zwaarder totdat het overging in onvervalst kreunen. De bewegingen werden sneller, ruiger. Zowel op het doek als bij de toeschouwer.

Niet veel later werd de signatuur in orgastische verf gezet als markering van een voltooid nieuw werk. Een chef-d’œuvre, vond hij. Een creatie die hij een permanente plek zou geven in de kunstgalerij van zijn gedachten.