Nog doordrenkt van haar geur hield hij zijn vingers onder mijn neus. Twee stuks: wijs- en middelvinger. Het rook niet zoet, niet zuur. Het balanceerde aangenaam ergens daartussenin. Mijn neus herkende het onmiddellijk: de odeur van haar vocht. Het had zich vermengd met het mijne, daar, in een hotelkamer waarin het bed met hagelwitte lakens eerder dienstdeed als podium voor intimiteit dan als plek voor nachtrust. De geur aan zijn vingers was een herinnering in vermomming. Eén die me moeiteloos terugbracht naar een nacht met een koppel dat net zo gewillig was als wij.
Terwijl hij reed en ik naast hem zat, bleven onze ogen braaf op de weg gericht. Onze gedachten deden iets anders. Ze dwaalden af. Niet op een gevaarlijke – ik rijd zo van de weg af – manier. Eerder beschouwend, bijna analytisch. Alsof we onszelf terugkeken, met een lichte glimlach en een prettig gevoel laag in ons lichaam.

We arriveerden op de afgesproken tijd bij het hotel dat we samen hadden uitgezocht. Het plan was overzichtelijk: een spa-dag met overnachting. In theorie een prima uitvoerbaar plan. De praktijk bleek… uitdagender. De spa was, heerlijk maar eerlijk, een beproeving. De hele dag in ons blootje, met gezelschap dat wist hoe ver het mocht gaan. Het vroeg op bepaalde momenten veel van mijn zelfbeheersing. We probeerden discreet te blijven terwijl andere gasten nietsvermoedend lagen te puffen op hun hamamdoek of baantjes trokken in het verwarmde zwembad. Altijd nét binnen de grenzen van wat nog door kon gaan voor “onschuldig” wanneer andere gasten in ons bijzijn ontspanden. Maar zodra we alleen waren, in een lege sauna of stoomcabine, vonden handen hun weg met een bepaalde vanzelfsprekendheid, drukten lippen zich op huid en steeg de temperatuur moeiteloos boven die van de lava-sauna uit.
De spanning bouwde zich zorgvuldig op. Ik raakte meer en meer opgewonden naarmate de dag vorderde en mijn gezelschap voelde die heerlijke spanning, zowel bij mij als bij zichzelf. We kenden het spel inmiddels. Hoewel we ook genoten van onze gesprekken en de bubbels van de jacuzzi, wisten we alle vier waar dit heen ging. Teasen als ambacht, en wij als toegewijde beoefenaars.
Na uren van plagerij verschoof het moment haast ongemerkt van beheersing naar ongeduld. Mijn tepels wilden niet meer bedaren. Beheersing werd langzaam onhoudbaar. En zij, zij had hetzelfde. Het was zichtbaar. En dat wond me nog meer op.
Na het diner viel elke vorm van beheersing van ons af als een slecht geplaatste handdoek. Terug op onze gedeelde kamer stortten we ons op elkaar, rauw en hongerig. Als aasgieren doken we op ieder stukje vlees binnen handbereik. Soft-swappen? Dat station hadden we met dit koppel al een tijd geleden verlaten, zonder om te kijken. We neukten. Enthousiast, gulzig, zonder terughoudendheid. Complimenten over vorm, smaak en uithoudingsvermogen vonden hun weg door de ruimte alsof we elkaar live recensies gaven.
De kamer had zich gevuld met iets dat je met een knipoog “eau de seks” zou kunnen noemen. We dreven erin rond alsof iemand ergens had besloten: dit, ja, dit is de nieuwe lentegeur.
Luchten had gekund, de schuifdeur van het Franse balkon open, frisse avondlucht naar binnen. We wilden de mensen op de stoep onder ons raam echter niet tot last zijn met onze kreten van plezier.
Het was klam. Van dat allesomvattende kleffe dat zich niet laat negeren. Het hing in de lucht, trok in het matras en nestelde zich in de lakens die we inmiddels tot een abstract kunstwerk hadden gekneed. Kussens hadden hun oorspronkelijke functie opgegeven en zwierven rond: onder een bekken, ergens op de grond. In de badkamer lagen de ooit strak gevouwen handdoeken als verslagen soldaten op een hoop, doordrenkt met water, zweet, sperma en vaginaal vocht.
Het was na tienen toen we ons losmaakten van elkaar om even op adem te kunnen komen. Drie uur waren we ineengevlochten geweest. Drie. En toch voelde het alsof er nog ruimte zat in mijn tank.

Ze nam een slok water en klom terug op het bed waar ik me al had neergelegd. Onze lippen vonden elkaar. Dit keer rustiger, bijna teder, alsof we onszelf even wilden herinneren dat we daar ook nog toe in staat waren. Mijn handen vonden haar borsten, de hare mijn clit. Ik schoof een pluk haar uit mijn gezicht en ving haar blik. Haar ondeugende blik. Alsof ze dacht: we zijn er nog niet.
En ze had gelijk.
Wat volgde voelde als een tweede beweging in hetzelfde stuk. Mijn hand gleed omlaag. Onze ademhaling vond opnieuw een gezamenlijk ritme en versnelde, als een orkest dat inzet. We lieten elkaars lippen los om lucht te happen. Klamme, geile lucht.
Mijn partner voegde zich bij ons, opende mijn benen met een doelgerichtheid waar je moeilijk bezwaar tegen kunt maken. Ze liet zijn pik glanzen door hem even in haar mond te nemen en hem te plagen met haar tong. Ik kneep zachtjes en aanmoedigend in haar bil. Daarna likte ze met diezelfde tong over mijn clit en voelde ik hoe mijn partner bij me naar binnen kwam.
Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn gedachten konden bijhouden. Warmte verspreidde zich tussen mijn dijen. Ik hoorde haar zacht kreunen toen zijn vingers haar vonden, haar vingerden terwijl hij in mij bewoog. Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken?
Mijn hart sloeg op hol, bonkte tegen mijn ribben. Ergens tussen alles door dacht ik: dit is eigenlijk belachelijk goed geregeld zo.
Haar blik gleed van mij naar hem en weer terug, om uiteindelijk te blijven hangen waar alles voor mij gebeurde. Ze keek. Aandachtig. Met plezier. En met die lichte brutaliteit die maakt dat je jezelf sneller en completer overgeeft. Ze kent me inmiddels: mijn lichaam, mijn “aan”-knopjes. Bijna net zo goed als mijn partner die kent.
Ze likte aan haar vingers en streelde me. Ik liet horen hoe fijn ik dat vond. Haar vingers gingen doelgericht te werk. Ze hield mijn clit nat door afwisselend haar vinger nat te maken en die op me te leggen. Lik, streel, lik, streel, klop. Steeds intenser, steeds iets sneller. Mijn reactie liet zich niet temperen. Haar heupen bewogen mee, gevoed door de vingers die zich tussen haar eigen lippen hadden begraven.
Ik was dankbaar dat de schuifdeur dicht was. Mijn geluiden verloren hun rem. Mijn kreunen veranderden in korte kreetjes. Tot het punt waarop controle meer een herinnering was dan een optie. Ergens ving ik een vierde stem op: “jeetje, wat is dit geil om te zien”, al had ik eerlijk gezegd even geen ruimte om daar iets mee te doen. Prioriteiten.
Even later voelde ik haar tegen me aan: warm, nat. Hij had haar laten squirten. Ik keek naar mijn partner. Hij keek terug. Die blik die alles samenvat zonder woorden. Daarna volgde de onvermijdelijke stilte. Die volle, zachte stilte waarin iedereen even opnieuw moet landen. We sloten af met een kus die net zoveel wilde zeggen als “dankjewel” en “laten we gaan slapen”.

De afstand tussen ons en de hotelkamer werd groter. Het soort afstand dat niets wegneemt, alleen maar opslaat voor later.
Treurig? Geen seconde.
Dit hoofdstuk mocht dan uit zijn, het volgende ligt al klaar. Geen einde, hooguit een pauze. We gaan ze weer zien. Wat een heerlijk vooruitzicht. Tussen de strepen van de snelweg door glimlachten we daar allebei om.